Logo hetkanton.nl


Jes! Vrede op aarde - Column Jessica Voets

Op oudjaarsdag heb ik de traditie om in een groep te mediteren voor de Wereldvrede. Niet dat ik de illusie heb dat daarmee ineens vrede op aarde ontstaat, maar ik vind het prettig om er wel bij stil te staan.

Twee jaar geleden ben ik begonnen met stilte meditatie. Dat lijkt gemakkelijk, maar in de praktijk blijkt dat uiterst moeilijk. Want de 'mind' heeft veel patronen en heeft altijd wel weer ergens een mening over. En juist in de stilte word je daar het meest mee geconfronteerd. Zo irriteerde ik me bijvoorbeeld in het begin vaak. Aan iemand naast me die de hele tijd ging verzitten of aan het geluid van de kermis. Ik kwam voor de rust, maar werd me juist bewust van mijn eigen onrust. Het is echter fijn te merken dat ik me voortaan minder laat afleiden. Ik laat mijn gedachten er steeds vaker 'gewoon zijn'.

Tót die desbetreffende vredesmeditatie dan!

Ik was vanuit Dongen naar een Zen-centrum in Berlicum gegaan, waarbij we nog maar net met de meditatie waren gestart toen iemands maag begon te knorren. En dan niet zomaar een beetje, maar echt gigantisch! Zo hard, zoiets heb ik nog nooit gehoord! En het hield niet op. Ik begon me te ergeren: "Dit is echt niet meer normaal zoveel lawaai! Hoe kan dat nou? Hallo zeg!"

En zo ging mijn 'gedachten-geweld' maar door. Hoe ik ook probeerde om het anders te zien, mijn irritatie bleef. Later werd het minder. En daarna gebeurde er een klein wonder! Ik kon eindelijk mijn gedachten zien voor wat ze zijn: spinsels, waar ik niet per se iets mee hoef.

Het is makkelijk gezegd dat je vrede (of om het even welk ander voornemen dan ook) wilt. Maar een nieuwe start, begint toch echt bij jezelf.

Maar dát confronteert je met alle mindere kanten van jezelf. Patronen zijn niet zomaar verdwenen en komen vaak terug. Maar je kunt wél de keuze maken om er anders mee om te gaan.

Vandaag. Op dít moment.

Ik wens je dan ook veel gelukkige (en vredige) momenten dit jaar!

reageer als eerste
Meer berichten

Shopbox