Foto: Casper van Aggelen

Column Andy Marcelissen: Pa

Mijn vader werd geboren op 20 mei 1931. Hij was de achtste in een gezin van negen kinderen. Hij was amper vier toen zijn vader kwam te overlijden.

Zijn moeder kwam er alleen voor te staan en het gezin leed een armoedig bestaan. Brood zonder beleg heette daar niet zonder zelfspot 'een boterham met fantasie'.

Mijn vader was negen jaar toen de tweede wereldoorlog uitbrak. Een periode van angst en vrees, maar voor een kind ook een spannende tijd.

Hij zag de Duitse soldaten marcherend en prachtig zingend door de straat komen, wat hem enorm imponeerde.

Op weg naar school in een vroege winterochtend botste Jos, die te laat was en dus haast had, in een pikdonkere steeg keihard tegen een Duitse militair, die onmiddellijk van schrik zijn geweer op hem richtte.

Van een echt gezinsleven bij hem thuis was toen al lang geen sprake meer. Daarvoor was het noodlot al te vaak en veel te vroeg op bezoek geweest! Hij woonde er nog slechts samen met zijn moeder, die weduwe was.

De dood van de vader des huizes was de zoveelste optater geweest, die men te verwerken had gekregen! Zo was tijdens de oorlog ook oudste broer Jan overleden. 23 jaar was hij pas!

Samen konden ze het net redden, sinds mijn vader een baantje had bij Van Dongen's Kantoorboekhandel. Tegenslagen kwamen er later nog meer toen het gezin in korte tijd drie kinderen verloor aan de besmettelijke ziekte tuberculose.

Mijn vader had nog vier zussen. De jongste daarvan, zou een aantal jaren later overboord slaan en verdrinken! Dat kon de familie Marcelissen er ook nog wel bij hebben!

Tussen het moment dat ze verdronk en 44 dagen later werd gevonden, ben ik geboren. Dit alles heeft mijn vader getekend voor het leven.

Hij heeft over alle rampspoed nooit gepraat. Pa was een stille, een binnenvetter. Wat er in hem omging, was voor hemzelf. Hij wou er niemand mee 'belasten'.

Ik herken veel van mezelf in hem. En daar denk ik vaak aan. Toch zeker rondom Vaderdag.

Mijn vader werd slechts 58 jaar.

En langzaam maar zeker scharrel ik ook naar die leeftijd.

Tijd om te praten dus. Of te schrijven...

www.andymarcelissen.nl

Meer berichten