Foto:

'Crazy' New York is niet te filmen

Kanton-eindredacteur Ron van Kuijk verruilde zijn bureau onlangs voor een achtdaagse vakantie in New York. In die enorme stad maakte hij samen met vrouw Priscilla en dochter Linsey (16) de gekste dingen mee. Een reisverslag van een avontuur dat ze altijd bij zal blijven.

Reisverslag van 8 dagen absolute gekte (door Ron van Kuijk)

NEW YORK - Wie de indrukwekkende skyline van New York voor het eerst ziet opdoemen (in dit geval vanuit de taxi die ons van JFK naar het hotel in het hartje van de stad bracht) kan maar één woord uitbrengen: 'wauw!'. Voor de met een tulband getooide, weinig spraakzame maar uiterst vriendelijke Pakistaanse chauffeur Sharma Kuldeep gesneden koek, maar voor 'first time' Amerika-gangers zoals wij een absolute ervaring.

De vliegreis was alleszins meegevallen. In de KLM-Boeing was volop multimedia-vertier aanwezig en ook diverse medepassagiers zorgden voor entertainment. Zoals het oudere stel dat zowat ieder voorwerp dat ze in handen kregen in het gangpad liet vallen: van bestek tot telefoon, van oordopjes tot bril en van complete handbagage tot bekertje koffie. Met als hoogtepunt het moment dat de stewardess de op de wc gevonden portemonnee van meneer kwam retourneren...

Eenmaal aangekomen in het hotel was het tijd voor een korte eerste kennismaking met de stad. Met Times Square in de directe nabijheid was dat meteen een sprong in het diepe. Dit deel van New York is zo overweldigend: de krioelende mensenmassa, het ongelofelijk drukke verkeer, de imposante billboards... een kakafonie aan geluid en een overbelasting van je ogen ligt op de loer. We hebben geprobeerd het te filmen en de video thuis natuurlijk ook al bekeken, maar wat je dan op je televisiescherm ziet komt in de verste verte niet in de buurt van de werkelijkheid.

De eerste paar dagen liepen we soms nog wat onwennig rond, maar daarna waren we helemaal gewend. Je kunt precies zien wie er in New York woont of er al wat langer verblijft. Bij de oversteekplaatsen bijvoorbeeld: de mensen die keurig blijven wachten tot het 'groen' wordt, zijn er pas net en (meestal) toerist...

Het metrostelsel lijkt in eerste instantie een moeilijk op te lossen puzzel, maar als je het eenmaal doorhebt, is het een eitje. Op de avond dat wij Downtown gingen voor een City Lights-boottocht stonden we te wachten op de metro maar omdat er een grote stroomstoring was kon er een streep door dat plan. Eenmaal vanuit het metrostation terug in het hotel bleek dat we onderdeel waren van wereldnieuws. Overal brandweerwagens, ambulances en politie, verkeersopstoppingen, een donkere skyline en een spookachtig halfdonker Times Square.

Maar vervelende gebeurtenissen leiden soms ook tot mooie ontmoetingen. Op het terras bij het hotel raakten we aan de praat met Andrea uit Wisconsin, de Canadese Jennifer uit Niagara Falls en Candice en Mike uit een dun bevolkt stukje Californië. Hartstikke aardige mensen waarmee we ook de dagen erna veel gepraat en gelachen hebben.

Vakantieman-momentjes waren er natuurlijk ook. Dat begon al met de belofte van mijn telefoonprovider (ik zal de naam niet noemen maar het is die van de Hollandse specialiteit met rauwe vis die je met uitjes bij voorkeur vasthoudend aan de staart naar binnen hapt) dat ik mijn speciaal voor de gelegenheid en op hun advies tot 6GB opgehoogde bundel tegen het normale Europese tarief als trouwe klant ook in Amerika kon gebruiken om te bellen, sms-en en te internetten (een absolute voorwaarde om in New York te overleven! Vooral als het gaat om het navigeren). Maar nee hoor: net aangekomen op JFK had ik al 30MB gebruikt en kreeg ik een vrolijk sms-je dat dit 4 euro per MB ging kosten. Ja daaaag! De onderhandelingen lopen nog, maar u begrijpt dat we met het aanbod van 10 euro compensatie niet akkoord konden gaan...

Het hotel was verder prima, alleen stond er maar één bed in onze kamer waar we dus met zijn 3-en in moesten. Alhoewel daar genoeg plek voor was, bleek het hotel niet bereid om een extra slaapplaats te creëren. Het advies van de receptiemedewerker van dienst om naar K-Mart te gaan en een luchtbed te kopen, zorgde voor vlekken in de nek, maar later kregen we toch een nieuwe kamer.

De 'poweroutage' was even spannend, maar verder voelden we ons geen moment onveilig in New York. We waren getuige van een incident waarbij iemand voor de deur van Madame Tussauds van zijn telefoon werd beroofd, maar de domme dief liep 100 meter verder in de armen van 6 waakzame agenten...

We hebben bijna alles gezien: van een zeiltocht rond het Vrijheidsbeeld tot Wall Street en van het Metropolitan Museum of Art tot het veel rustigere Queens en Brooklyn, Central Park maar ook het prachtige Bryant Park en Top of the Rock.

Je hebt trouwens twee soorten New Yorkers: hele aardige/behulpzame of hele lompe. Er zit niets tussenin. Van die laatste categorie kwamen we er bijvoorbeeld eentje tegen op een bankje schuin tegenover het Ed Sullivan Theatre waar tegenwoordig de Late Show van Stephen Colbert wordt opgenomen. Deze 'lady' zat daar haar haarborstel leeg te plukken en liet met een laconieke vingerbeweging steeds alles onze kant op waaien. Op het vriendelijke verzoek om daarmee te stoppen omdat we inmiddels onder het haar zaten, rolde ze een keer met haar ogen en ging ze - onderwijl onophoudelijk telefonerend - gewoon door met dit onbehoorlijke gedrag. We schoven toen dat eenmaal kon dus maar een stukje op, maar bij het weggaan kon ik het toch niet laten om hard 'HAVE A NICE DAY!' in haar oor te tetteren. Dat luchtte aardig op...

Dan nog een laatste hoogtepuntje: de bustour 'Experience The Ride' met twee doldwaze stand-up comedians en diverse straatoptredens onderweg en zelfs karaoke: 'New York, New York. I want to wake up in that city, That never sleeps.'
En zo is het!

Meer berichten