Tineke Bogers is trots op de boerderij, trots op wat ze hebben opgebouwd en haar gezin dat hier zo hard werkt.Foto: Marielle Pelle
Tineke Bogers is trots op de boerderij, trots op wat ze hebben opgebouwd en haar gezin dat hier zo hard werkt.Foto: Marielle Pelle (Foto: )

'Trots op onze boerderij!'

Boerinnen zijn sleutelfiguren binnen de agrarische sector. Niet alleen is de boerin belangrijk voor het bedrijf, ook voor de familie en in de boerengemeenschap spelen vrouwen een grote rol. En juist daarom is 15 oktober vanuit de Verenigde Naties uitgeroepen tot de Internationale Dag van de Boerin.

Door Marielle Pelle

Brakel/OOSTEIND - De hakselaar rijdt door het maïsland, de grote tractoren met hun karren rijden af en aan, over de smalle polderweg - die deze ochtend vol verse klei zit - kom ik bij de boerderij van melkveebedrijf Bogers. Aan de keukentafel ontmoet ik de boerin, de 34-jarige Tineke Bogers. Toen ik vorige week contact opnam met de vraag over medewerking in het kader van de Internationale Dag van de Boerin, was ze één seconde stil en zei daarna heel resoluut: "Ja dat doe ik! Want het is nu tijd dat de boeren hun stem laten horen en als boerin wil ik daarin zeker naar buiten treden!"

'Het is nu tijd om aan de bel te trekken in Nederland'

"Het is nu tijd om aan de bel te trekken in Nederland", licht Bogers haar statement toe, als we elkaar ontmoeten. "Momenteel zijn we als boeren flink in de publiciteit en dat is niet voor niks. Als boeren, maar zeker als gehele agrarische sector, hebben we lang genoeg met ons laten sollen." Met emotie in haar stem praat ze verder: "Het is niet rechtvaardig dat boeren moeten minderen of stoppen en steeds weer nieuwe regels opgelegd krijgen!"

Bogers vertelt dat ze het merkt aan haar man Arjo (41) en schoonvader Sjef (69), op hun eigen boerderij. Er is boosheid en frustratie. "De onzekerheid die het ons brengt. Ik zie het aan mijn eigen man, de gedachte: het zal toch niet zijn dat we moeten stoppen! Dat raakt me ontzettend…"

Ook bij Bogers klinkt de boosheid en frustratie in haar stem: "Vorige week hebben we geprotesteerd, heel Nederland stond op zijn kop. Burgers steunden de boeren en enkele dagen later drukt Den Haag de regelgeving gewoon door!" Ze gaat verder, met wanhoop in haar stem: "Ik begrijp hier niets van! We hebben ons als boeren op zo'n mooie manier laten zien. We zijn die dag zo gesteund door heel Nederland en Den Haag gaat gewoon door!"

Later vertelt ze met stralende ogen over het medeleven vanuit burgers, familie, vrienden en het bedrijfsleven wat er vorige week tijdens de actiedag was. "Dit heeft ons zo goed gedaan!"

Zeg het maar

De nieuwe regelgeving trok ook in hun melkveebedrijf sporen. Op integere wijze vertelt ze over het moment dat haar man Arjo 's ochtends de papieren op tafel gooide en zei: "Tineke, zeg jij het maar. Ik weet het niet meer!" Er moest gestreept worden in de veestapel. "Dat raakte me zo diep", vertelt ze. "Een boer die zelf niet meer weet waar hij beginnen moet, gezonde koeien moet verkopen omdat de wet- en regelgeving dit verlangt." Daarnaast moest er geïnvesteerd worden voor de fosfaatregeling, niet voor uitbreiding, maar alleen maar om te kunnen behouden wat ze hebben opgebouwd.

Boerin

"Mijn moeder waarschuwde me vooraf nog, of ik dit leven wel wilde", gaat Bogers verder. Tot 2010 werkte ze fulltime in een bloemisterij en woonde samen met Arjo, die op de melkveehouderij van zijn ouders in Oosteind werkte. Maar de melkveehouderij moest weg voor uitbreiding van industrie en ze gingen op zoek naar een nieuwe boerderij. Vanuit Brabant vonden ze deze plaats in de Bommelerwaard. "Vanaf de dag in september 2010 dat we hier kwamen wonen, heb ik mijn baan opgezegd en ben ik fulltime boerin", vertelt ze. "Vanaf dat moment was het uitslapen voorbij en staan we 24 uur per dag klaar voor het bedrijf."

Ze praat driftig verder en zegt heel duidelijk: "Maar de boeren en boerinnen hoeven geen medelijden hoor! Iedereen moet hard werken voor z'n geld. We mogen niet klagen, alleen als boeren mogen wij niet meer boeren zoals we willen boeren!" Even pakt ze adem om daarna krachtig aan te vullen: "We zijn niet zielig, maar nu is het moment dat we ons laten horen!"

'Als boeren mogen we niet meer boeren, zoals we willen boeren'

Moeder

Naast boerin is ze ook moeder van twee dochters van 8 en 6 jaar, ik ben benieuwd of ze haar eigen dochters zal adviseren om boerin te worden. Ze valt even stil en denkt diep na, waarna ze zegt: "Het zou prachtig zijn, maar ik ga het niet adviseren." Met liefde vertelt ze over haar 8-jarige dochter die op school in moest vullen wat haar bijzonder maakte. Ze schreef op: 'Dat ik op een boerderij woon!' "Och", zegt Bogers, "dan hoop ik echt dat het zo mag blijven, want de angst zit erin." Dat de meiden op de boerderij genoeg mee krijgen bleek vorige week wel. Op school vertelde ze met passie aan de klas waarom papa en alle andere boeren aan het staken waren en als echte boerinnetjes verdedigende ze de agrarische sector. "Dat doet goed om van de juf terug te horen", vertelt Bogers, "want de meiden proeven hier thuis de emotie wel die er speelt."

Trots

Als we over de boerderij lopen, stralen de ogen van de boerin. Terwijl ze de polder in wijst zegt ze: "Altijd als ik daar over de rotonde heen rij en ik kijk over het veld naar onze boerderij dan bekruipt me een gevoel van trots. Trots op de boerderij, trots op wat we hebben opgebouwd en ons gezin dat hier zo hard werkt. Want dit is thuis! En dan hoop ik dat we hier nog een hele lange toekomst hebben!"

Meer berichten